Dit artikel verscheen op 9 december 2012 in nrc.next

Snel, sneller, snelst: zo verdien je geld op de beurs. Dus investeren bedrijven enorme bedragen in kortere kabels en snellere internetverbindingen.

Wie heeft de kortste kabel? Die vraag is opeens belangrijk voor aandelenhandelaars. Want wie wil verdienen op de beurs moet niet alleen het meeste inzicht of de slimste algoritmen hebben, maar ook de snelste internetverbinding.

Wereldwijd investeren kabelbedrijven en financiële instellingen daarom enorme bedragen om milliseconden van de tijd af te snoepen die het kost om informatie te ontvangen en orders te versturen. Aandelenhandel gaat almaar sneller en sneller – handelen met de snelheid van het licht is niet ondenkbaar. Maar soms zit er een kink in de kabel. Een echte. Een bocht in een kabel kan voor een dure vertraging zorgen. Een paar kilometer tussen de computer van de handelaar en die van de beurs kan betekenen dat je een belangrijke deal mist.  Lees verder »

Artikel in nrc.next (19-10-12) en NRC Handelsblad (29-10-12). Bekijk hier een pdf.

Het is uitgegroeid tot een industrie: kijken naar gamen via livestreams. Er zijn toeschouwers, transfers en zelfs gamecommentatoren.

‘Hij heeft geen kans om weg te komen. De haak raakt hem goed. Ze zijn met te veel!” Jorien van der Heijden (27) pakt de bolvormige microfoon vast, die op een kleine driepoot tussen haar en haar twee computerschermen in staat. Ze verheft haar stem en praat razendsnel. Actie! De karakters op haar scherm vuren van alle kanten gekleurde stralen op elkaar af, er zijn beschermende energievelden en een reusachtige meteoor landt midden in het tumult. Van der Heijden klikt driftig met de muis op de figuren waarover ze praat. That was a great kill!

Van der Heijden, online beter bekend als Sheever, is commentator bij de computergame Dota 2. Zo’n achthonderd mensen kijken en luisteren vandaag via een livestream naar het strategische actiespel met Van der Heijdens commentaar. Nog eens tweeduizend mensen zullen later via YouTube kijken. Vijf à zes uur per avond besteedt ze aan de wedstrijden, die elk ongeveer drie kwartier duren. Ze heeft een vaste schare fans, die avondenlang naar haar livestream kijkt.

Kijken naar games is uitgegroeid tot een industrie. Met gesponsorde teams, waartussen aan het eind van het seizoen transfers plaatsvinden. Met competities en toernooien waar enkele duizenden euro’s tot een miljoen aan prijzengeld op het spel staan. In Aziatische landen zijn gamers zo beroemd als voetbalsterren. Lees verder »

Als je alle data die over jou bestaat op een rijtje zet, is je leven vrijwel van minuut tot minuut te reconstrueren. Tenminste, dat denk ik.

Verzameld werk

Bedrijven en instellingen verzamelen kwistig data over mij. Ik kán me er niet eens aan onttrekken. Ik reis met de trein dus ik moet een OV-chipkaart gebruiken, ik heb een telefoon dus Vodafone weet waar, hoe lang en met wie ik bel en hoeveel smsjes ik stuur, ik pin vaak, ik wil graag korting bij de Albert Heijn en heb dus een bonuskaart, ik moet met een pasje het pand van NRC in én met een pasje printen, mijn verzekeraar houdt bij welke medicijnen ik gebruik, en Google weet alles over mijn zoekgedrag op internet.

Ik gebruik diensten waar ik bíjna niet onderuit kan die data over mij verzamelen: Whatsapp, Twitter en Facebook, iTunes en een digitale agenda. (Ik zou uit principe natuurlijk al deze diensten vaarwel kunnen zeggen, maar dan maak ik het mezelf wel onnodig moeilijk.)

En omdat ik data leuk vind verzamel ik zelf ook nog extra gegevens (tot zo ver dus mijn principes tegen het zomaar doorsturen van mijn gegevens aan bedrijven). Lees verder »

Eerst was er Hyves. Leuk, totdat de dansende bananen de overhand kregen. Facebook was hipper, dus verhuisde ik. En er kwam Twitter. Maar op Facebook moet je nu door de gesponsorde likes heenkijken en ik heb inmiddels 300 ‘vrienden’, die ik echt niet allemaal wil vertellen hoe het met me gaat of wat ik doe. En op Twitter zitten alleen maar journalisten. Gelukkig is er Whatsapp. Voor elk groepje een apart chatkanaal. Dispuut, jaarclub, oude huisgenoten, neven en nichten, vriendinnen die ook in Den Haag wonen, groepje waarmee ik op vakantie ga.

Maar inmiddels is zelfs Whatsapp irritant. Want in die groepen – de grootste waarin ik zit heeft 18 personen – worden nu ook één-op-ééngesprekken gevoerd. Mijn vrienden zijn te lui om een apart bericht te sturen als ze een vraag voor één persoon hebben en houden (bij voorkeur tijdens werkuren of als ik slaap) hele gesprekken. Ja, ik heb mijn geluid en trilfunctie uit staan. Nee, zeggen dat ze een eigen groep op moeten starten helpt niet. En nee, ik kan de groep niet verlaten, want dan mis ik afspraken en wetenswaardigheden.

Daarom spui ik hier, op het inmiddels verouderde medium weblog, mijn frustratie. Er komt vast snel iets nieuws.

Piep piep piep, pgrrrr, fuuuut, pr, pr, gr, gr, pgrgr, pgrgr, dongdongdongdong.

Zo ging dat, inbellen. Na een tijdje doelloos draaien op de bureaustoel had je internet. Op naar startpagina.nl. Wie had hem niet als startpagina? Doorklikken naar paarden.startpagina.nl om daarmee een werkstuk in elkaar te knippen en plakken. Verder zoeken deed je in zoekmachine Ilse. Na een halfuur sloot ik internet weer af, de telefoonlijn mocht niet de hele dag bezet zijn. Een rondje mijnenveger, en dan de computer weer uit.

Het was 1998, ik was 11.

Ik groeide op met internet, en internet groeide met mij. Internet voor tieners was toen Nederlandstalig en erg rommelig.

Op CU2.nl had ik een felgele met oranje profielsite, vol bewegende afbeeldingen, knipperende tekst en vragenlijsten die mijn vrienden en ik over elkaar invulden. Facebook avant la lettre. Familieleden maakten GeoCities-sites over postzegels en aardrijkskunde. Er stonden zichtbare bezoekertellers op en elk gastenboekbericht was positief.

Wat is er van die sites geworden? Uitgestorven, nam ik aan.

Maar nee, lang niet allemaal!

Lees verder »