Piep piep piep, pgrrrr, fuuuut, pr, pr, gr, gr, pgrgr, pgrgr, dongdongdongdong.
Zo ging dat, inbellen. Na een tijdje doelloos draaien op de bureaustoel had je internet. Op naar startpagina.nl. Wie had hem niet als startpagina? Doorklikken naar paarden.startpagina.nl om daarmee een werkstuk in elkaar te knippen en plakken. Verder zoeken deed je in zoekmachine Ilse. Na een halfuur sloot ik internet weer af, de telefoonlijn mocht niet de hele dag bezet zijn. Een rondje mijnenveger, en dan de computer weer uit.
Het was 1998, ik was 11.
Ik groeide op met internet, en internet groeide met mij. Internet voor tieners was toen Nederlandstalig en erg rommelig.
Op CU2.nl had ik een felgele met oranje profielsite, vol bewegende afbeeldingen, knipperende tekst en vragenlijsten die mijn vrienden en ik over elkaar invulden. Facebook avant la lettre. Familieleden maakten GeoCities-sites over postzegels en aardrijkskunde. Er stonden zichtbare bezoekertellers op en elk gastenboekbericht was positief.
Wat is er van die sites geworden? Uitgestorven, nam ik aan.
Maar nee, lang niet allemaal!


